Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2006

Η τελική μάχη σε Βίτσι – Γράμμο

‘’Μετά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του κυβερνητικού στρατού σε Πελοπόννησο, Ρούμελη, Θεσσαλία και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, καθώς και μετά την ανακατάληψη του Γράμμου από τον ΔΣΕ, ήταν φανερό ότι τα πράγματα όδευαν προς την τελική σύγκρουση. Ο στρατός της κυβέρνησης των Αθηνών είχε καταφέρει να απαγκιστρώσει ισχυρές δυνάμεις του από τον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο και να τις στρέψει προς το Γράμμο και το Βίτσι, όπου βρισκόταν συγκεντρωμένος ο κύριος όγκος των ανταρτικών δυνάμεων. Από την άλλη ο ΔΣΕ, φανερά εξασθενημένος, χωρίς τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει σοβαρές κινήσεις αντιπερισπασμού και να αλαφρύνει το μέτωπο από την ισχυρότατη, πλέον, πίεση του εχθρού, χωρίς εφεδρείες και τον οπλισμό του αντιπάλου του, με ανοικτά τα νώτα του από μέρους της Γιουγκοσλαβίας, αφού δεν μπορούσε από κει να περιμένει τίποτα το ιδιαίτερο, ήταν υποχρεωμένος να δώσει τις τελευταίες μάχες βασισμένος στο πείσμα, στη μαχητικότητα και στον ηρωισμό των ανταρτών, ανδρών και γυναικών.
Η τελική σύγκρουση ξεκίνησε στις 2 Αυγούστου του 1949 και ολοκληρώθηκε στις 30 του ιδίου μήνα με την ήττα και την υποχώρηση των ανταρτικών δυνάμεων ‘’.

Το κείμενο δεν είναι δικό μου, αποτελεί αντιγραφή από την επίσημη έκδοση του ΚΚΕ, από το αφιέρωμα του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ για τον ΔΣΕ (Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας), όπου παραμπέμπει και το λινκ.

Η ολοκληρωτική καταστροφή των ανταρτικών δυνάμεων, από τον κυβερνητικό στρατό (και χρησιμοποιώ ορολογία του ΚΚΕ, για να μη με πουν ξανά ότι η σκέψη μου είναι μονόπλευρη), σήμανε και την αρχή μιας νέας εποχής για την Πατρίδα, εποχή που ακόμη και σήμερα παραπαίει μεταξύ της προσπάθειάς της να πάει μπροστά και το ανεξήγητο κόμπλεξ, για την περίοδο εκείνη, που υπάρχει χρόνια τώρα, στην αποδώ πλευρά, αυτή των νικητών.
Το ΚΚΕ, ανεξάρτητα με τα λάθη που έχει κάνει και τη κοσμοθεωρία του (ίσως είναι το μοναδικό κόμμα παγκόσμια που ακόμη ονειρεύεται την ταξική πάλη), είναι το μοναδικό κόμμα που έχει καταθέσει στην Ιστορία, πολιτικές του συλλογικές αποφάσεις, μέσα στις οποίες με θάρρος καταγράφει τους στόχους, τα πολλά του λάθη και την αλήθεια όπως αυτό την αντιλαμβάνεται.
Χιλιάδες επώνυμα και ανώνυμα μέλη του οδηγήθηκαν, άλλα εθελοντικά, άλλα αναγκασμένα, από το Κόμμα, στο θάνατο και στην εξορία, έχοντας την πίστη, έστω και λανθασμένα, για τι δίκαιο του αγώνα τους. Έναν αγώνα που δεν οδήγησε μόνο τους ίδιους στην καταστροφή, αλλά ολόκληρο το ‘Εθνος.

Από την άλλη πλευρά, οι νικητές του Γράμμου και του Βίτσι, έχουν παραδώσει τις δικιές τους θυσίες σε διαχειριστές αλλοτρίων, αναπαύονται αυτάρεσκα στις δάφνες των νεκρών τους, εκείνης της περιόδου, και διαχειρίζονται, σε κάκιστο μάλιστα βαθμό, τις θυσίες τους.
Έφεραν τα πάνω – κάτω, επιτρέποντας στην Αριστερά ναί γίνει η παράταξη της Αντίστασης, και να τους κατηγορεί για συνεργασία με τον κατακτητή ή για μη συμμετοχή στον αντιστασιακό αγώνα.
Επέτρεψαν την ηρωποίηση των καπεταναίων του ΕΑΜ, τη λήθη της ΠΕΑΝ.
Ξεχάστηκαν οι Ριμινίτες και οι Σαμποτέρ.
Όποιος μιλά σήμερα για τον Ψαρρό και τον Ζέρβα, είναι της ‘’αντίδρασης’’ και μοναρχοφασίστας’’.
Ανιστόριτοι και υπερόπτες, ακούν για την Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση της Ελέυθερης Ελλάδας και για το πατέρα του Σημίτη, που ήταν μέλος της και δεν μιλούν για τον ρόλο του σλαυομακεδόνα Υπουργό της (Ελληνικής υποτίθεται κυβέρνησης), τον γνωστό Πασκάλ Μητρόφσκυ του ΣΝΟΦ ( Σλαυομακεδονικό Εθνικό Απελευθεροτικό Μέτωπο).

Έτσι δεν προδόθηκαν μόνο οι νεκροί των νικημένων αλλά και των νικητών !!!
………………………….

‘’Τιμάμε εδώ, στο προπύργιο του Γράμμου, τα 60χρονα από τη δημιουργία του ΔΣΕ. Υποκλινόμαστε με περηφάνια στον τρίχρονο αγώνα που εξελίχθηκε σε ένα πραγματικό ολοκαύτωμα. Τιμάμε όλους εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους, αυτούς που επέζησαν και συνεχίζουν σήμερα να παλεύουν…’’.

Έλεγε η Αλέκα Παπαρήγα στην εκδήλωση της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 60χρονα από την ίδρυση του ΔΣΕ, στο Κεφαλοχώρι Κόνιτσας (Λυκόρραχη), την Κυριακή 2 Ιούλίου 2006 και συνέχισε…

‘’Ο ΔΣΕ μας εμπνέει. Υπάρχουν δίκαιοι και άδικοι πόλεμοι. Ο πόλεμος είτε με τη μορφή της αντίστασης είτε μ' αυτή της εσωτερικής ταξικής ένοπλης σύγκρουσης δεν είναι προκαταβολική επιλογή των κομμουνιστών, των αγωνιστών, των λαών. Επιβάλλεται από τις εγχώριες αστικές δυνάμεις και τους ξένους ιμπεριαλιστές’’.

Και δεν είπε κουβέντα, για τις αποφάσεις της 5ης Ολομέλειας του κόμματός της (30-31 Ιανουαρίου 1949, Γράμμος), που άλλαξε τη θέση του ΚΚΕ, για το Μακεδονικό, που μέχρι τότε ήταν "πλέρια ισοτιμία στις μειονότητες που ζούσαν στην Ελλάδα", με τη θέση για ‘’αυτοδιάθεση των Σλαβομακεδόνων’’.

Και δεν μίλησε για τη ‘’πλατφόρμα’’ του Μάρκου Βαφειάδη, που έδωσε στο Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ, στις 15 Νοεμβρίου του 1948, όταν τον επαναφέρανε από τη Μόσχα που τον είχανε κλείσει σε ψυχιατρείο, για να λογοδοτήσει και που από τότε πρόβλεψε με ακρίβεια το μακελειό που θα συνέβαινε λίγους μήνες μετά τον Αύγουστο του 1949.

‘’Στις 25 Αυγούστου, στις 5.30 το πρωί, ο κυβερνητικός στρατός άρχισε την επίθεση στο Γράμμο. Η αντίσταση των ανταρτών υπήρξε σκληρή και ηρωική, αλλά ο αγώνας ήταν άνισος. Στις 26 Αυγούστου η IX μεραρχία του κυβερνητικού στρατού υπερκέρασε τη γραμμή άμυνας των ανταρτών και εισχώρησε στα μετόπισθεν κατά μήκος των αλβανικών συνόρων. Ο κίνδυνος πλήρους κυκλώσεως χωρίς έξοδο διαφυγής ήταν πλέον ορατός για το ΔΣΕ. ‘Ετσι, από το μεσημέρι της 28ης Αυγούστου άρχισε η σύμπτυξη των δυνάμεών του προς το κέντρο του μετώπου και η οργάνωση της υποχώρησης προς την Αλβανία. Στις 29 με 30 Αυγούστου έπεσε και το ύψωμα Κάμενικ. Η μάχη του Γράμμου είχε τελειώσει και μαζί της είχε τελειώσει και ο τρίχρονος ηρωικός αγώνας του Δημοκρατικού Στρατού…’’

διαβάζουμε στο αφιέρωμα του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ για τον ΔΣΕ (Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας), όπου παραμπέμπει και το λινκ.

Φεύγοντας είχαν αφήσει 922 νεκρούς και 944 αιχμαλώτους.
Δίπλα τους, 243 νεκροί στρατιώτες και 1452 τραυματίες του κυβερνητικού στρατού.

Ένα μικρό τμήμα της πελώριας ανθρωποθυσίας που προσέφερε η ηγεσία του ΚΚΕ, δηλαδή ο Ν. Ζαχαριάδης, αδιαφιλονίκητος ηγέτης του ΚΚΕ για ένα τέταρτο αιώνα, στον βωμό των ξένων συμφερόντων, του Τίτο και του Στάλιν και των ΄΄λαθών΄΄ του.

Από τη πλευρά του ΚΚΕ, για τις απώλειες του ΔΣΕ, δεν υπάρχουν στοιχεία απωλειών.

Από την πλευρά των κυβερνητικών δυνάμεων, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Δνσης Ιστορίας Στρατού, για το διάστημα 1946-1949 οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους:

Σκότωθηκαν 54.000 Έλληνες και τραυματίστηκαν 37.557.

Σε όλους αυτούς τους Νεκρούς, το ελάχιστο χρέος κάθε ζωντανού Έλληνα, είναι να τους θυμόμαστε, όχι για να τους καταδικάζουμε, αλλά γιατί η πρόληψη μιας συμφοράς, έχει μεγαλύτερη σημασία από τη καταστολή της.
Η ιστορική γνώση και αλήθεια, μπορεί να αποτρέψει ένα λάθος, ένα λάθος που δεν πρέπει να το ρίχνει ο ένας στον άλλο, αλλά να το αποδέχεται, στο ποσοστό που του αναλογεί.

Αλλά αυτό θέλει λεβεντιά.

Όταν τα όπλα και η βία, όμως, θέρισαν το άνθος του ελληνισμού στις δύο όχθες της εθνικής κοίτης, το δρεπάνι έκοψε και τη ΛΕΒΕΝΤΙΑ, τη πρώτη από τις αρετές του Έλληνα……

Αυτά ως ελάχιστο φόρο τιμής για τους νεκρούς που πολέμησαν και έπεσαν και από τις δύο πλευρές, στον Γράμμο, πριν από 55 χρόνια……


ΥΓ
Θα περιμένω και φέτος να δώ τι θα κάνει το σημερινό επίσημο κράτος, για τις γιορτές στον Γράμμο. Θα πάει όπως πήγε στον Αϊ Στράτη;
‘Η μήπως νομίζουν ότι οι του ‘’μεσαίου και δεξιότερα’’ χώρου, ψηφοφόροι είναι …δεδομένοι..;

5 Comments:

At Δευτέρα, Αυγούστου 21, 2006 4:54:00 μ.μ., Blogger Ermippos said...

Πήγασε γράφεις:

Όποιος μιλά σήμερα για τον Ψαρρό και τον Ζέρβα, είναι της ‘’αντίδρασης’’ και μοναρχοφασίστας’’.

Δεν νομίζω. Όποιος μιλά σήμερα για τον Ψαρρό και τον Ζέρβα είναι (θεωρείται) απλά UFO, παράξενο και αναχρονιστικό στοιχείο. Η σοβαρή και διαρκής μελέτη της ιστορίας άλλωστε δεν υπήρξε ποτέ σοβαρό μέρος των δραστηριοτήτων μας ούτε σε ατομικό ούτε σε συλλογικό επίπεδο.

Τα γεγονότα εκείνης της περιόδου είναι από τα πιο άγνωστα στο ευρύ κοινό και αναφέρθηκαν κατά καιρούς, -με απίστευτα στρεβλό τρόπο-, μόνον από όσους αποκόμιζαν πολιτικά οφέλη από την συντήρηση της αόριστης και νεφελώδους αντιπαράθεσης των εννοιών δεξιά - αριστερά. Στο πλαίσιο αυτό το μόνο που επεδίωκαν (οι αριστεροί και μετέπειτα ο Ανδρέας την εποχή που τους ξεκοκάλιζε) ήταν η εννοιολογική ταύτιση της δεξιάς με το κακό, τον αναχρονισμό και την ξενοδουλεία και αντίστοιχα της αριστεράς με την πρόοδο, την δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία. Και το κατάφεραν μια χαρά αφού η πλευρά των νικητών χειρίστηκε την υπόθεση αυτή με τον χειρότερο δυνατόν τρόπο. Συγκεκριμένα επέτρεψε στην αριστερά να παρουσιάζει κάθε δείγμα ατομικής, ιδιοτελούς, αυταρχικής, φασίζουσας ή ακόμη και απλά βλακώδους νομής της εξουσίας, από την πλευρά των νικητών που κυβέρνησαν τον τόπο, ως φυσική συνέπεια και φυσιολογικό αποτέλεσμα της ιδεολογικής ταυτότητας της ευρύτερης παράταξης. Την σύγχυση αυτή την πληρώνει ακόμη και σήμερα η χώρα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός της συνειδητής επιλογής του νεότερου Καραμανλή να καταργήσει από το πολιτικό λεξιλόγιο τον όρο δεξιά και να επιδιώξει τον πλήρη αποχαρακτηρισμό της παράταξης μέσω των άνευρων νεολογισμών του μεσαίου χώρου, που μετατρέψανε την πολιτική σε μία απέραντη σούπα, χωρίς ιδεολογική ταυτότητα και ορθολογικά ερείσματα, και την παραδώσανε πλήρως στους διαμορφωτές της ψυχολογίας των μαζών.


‘Η μήπως νομίζουν ότι οι του ‘’μεσαίου και δεξιότερα’’ χώρου, ψηφοφόροι είναι …δεδομένοι..;

Το νομίζουν και καλώς το νομίζουν. Δεν υπάρχει αντίπαλος, τουλάχιστον για την επόμενη τετραετία, όπως δεν υπήρχε αντίπαλος για το ΠΑΣΟΚ πολλά χρόνια μετά το 1981. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχασε το 2004 εξ αιτίας κάποιων διαχειριστικών λαθών ή κάποιας κακής πολιτικής που ασκούσαν τα κατά τα λοιπά καλοπροαίρετα στελέχη του. Αν ήταν έτσι θα μπορούσε να ανακάμψει σχετικά γρήγορα. Το ΠΑΣΟΚ κατέρρευσε γιατί απαξιώθηκε ηθικά. Και σε αυτό το πλαίσιο θα αξιολογείται τα επόμενα χρόνια σε σχέση με την Νέα Δημοκρατία. Και ασφαλώς θα χάνει. Μέχρι την αντίστοιχη απαξίωση του αντιπάλου του που αισθάνεται πλέον εξόχως ασφαλής. Βέβαια η αντίστοιχη απαξίωση της Ν.Δ. δεν θα χρειαστεί τόσο πολύ χρόνο αφού η εκλογή της το 2004 δεν διέθετε πολιτική βάση συγκρίσιμη με αυτήν του Ανδρέα το 1981.

 
At Δευτέρα, Αυγούστου 21, 2006 5:15:00 μ.μ., Blogger Ermippos said...

Σε κάθε περίπτωση υπόδειξε μου ένα σοβαρό βιβλίο ιστορίας για την περίοδο εκείνη που να γράφηκε εκτός της αριστερής σκοπιάς και από μη αριστερό "ιστορικό". Εκτός από την συμπαθητική (αλλά ερασιτεχνική) περίπτωση του Ζαούση και το πολύ καλό Φωτιά και Τσεκούρι του Αβέρωφ, που όμως δεν το διάβαζαν ούτε οι Οννεδίτες, (για να μην μιλήσουμε για το Σβαρνούτ του Μέρτζου που εθεωρείτο στα χρόνια μου, ασφαλώς χωρίς να διαβαστεί και αυτό, μνημείο μισαλλοδοξίας), τι άλλο υπάρχει; Ή βρες μου 10 ανθρώπους που να ξέρουν ότι άλλο πράγμα ο Γράμμος και άλλο πράγμα το Βίτσι. Οι περισσότεροι όχι μόνον δεν σκαμπάζουν από ιστορία αλλά δεν κατέχουν ούτε στοιχειωδώς γεωγραφία και πιστεύουν ότι πρόκειται για το ίδιο πεδίο μάχης.

 
At Σάββατο, Σεπτεμβρίου 02, 2006 12:14:00 π.μ., Blogger ΠΗΓΑΣΟΣ said...

{Πήγασε γράφεις:

Όποιος μιλά σήμερα για τον Ψαρρό και τον Ζέρβα, είναι της ‘’αντίδρασης’’ και μοναρχοφασίστας’’.

Δεν νομίζω. Όποιος μιλά σήμερα για τον Ψαρρό και τον Ζέρβα είναι (θεωρείται) απλά UFO, παράξενο και αναχρονιστικό στοιχείο}.
Σε ευχαριστώ που συμπλήρωσες με ακριβοδίκαιους συλλογισμούς την σημεριή πραγματικότητα για το τόσο μεγάλο θέμα. Εγώ απλώς ήθελα να κάνω ένα μνημόσυνο μια που πλησίαζε η 30 Αυγούστου. Και φυσικά συμφωνώ σε όσα λες.
Για το βιβλίο τώρα, εκτός από αυτά που λές, να συμπλήρώσω και το ''Τα 10 θανάσιμα αμαρτήματα του ΚΚΕ'' πάλι του Μέρτζου.

 
At Τετάρτη, Ιανουαρίου 03, 2007 3:23:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

θεωρώ ότι η "ΠΥΡΑΜΙΔΑ 67" ΤΟΥ Ρένου Αποστολίδη είναι το πιο μεστό βιωματικό κείμενο που γράφτηκε για τον εμφύλιο.

 
At Πέμπτη, Δεκεμβρίου 06, 2007 12:59:00 μ.μ., Anonymous gerasimos said...

Πήγασε πριν να τα λες όλα αυτά , διάβασε λίγο πιο προσεκτικά την ιστορία του ΚΚΕ και μην προτρέχεις. Μην προσπαθείς να βγάλεις συμπεράσματα και ανιστόρητες τοποθετήσεις πριν να μελετήσεις τα πράγματα καλύτερα. Φιλική συμβουλή...

 

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home