ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΥΤΕΛΙΣΟΥΝ ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ....
![]() |
| Πύλη Καλαμαριάς. |
ΜΕ ΑΓΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΣΑΝ ΕΘΝΟΣ,ΚΡΑΤΟΣ,ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΟΧΙ ...ΧΑΛΑΡΑ
![]() |
| Πύλη Καλαμαριάς. |
Ό,τι έχει απομείνει από το πνεύμα των χριστουγεννιάτικων γιορτών- δηλαδή ελάχιστα, αφού η κοινωνική μετάλλαξη είναι σχεδόν σαρωτική- ό,τι τέλος πάντων έχει απομείνει, διασώζεται στη μνήμη από τα παιδικά κυρίως χρόνια.Ή από τα διαβάσματά μας στον Παπαδιαμάντη. Ο περιθωριακός αυτός κοσμοκαλόγερος έχει χαράξει στο μυαλό χριστουγεννιάτικες εικόνες, έχει ψιθυρίσει πλάγιους ήχους κατανυκτικούς στ΄ αυτί μας, έχει εμφυσήσει μέσα μας, έστω και σαν ιδέα, τη λιτότητα και την ουσία της γιορτής, τόσο που ούτε κατ΄ ελάχιστον δεν το ΄χουν καταφέρει πάμπολλοι επαγγελματίες- αντιπρόσωποι του «θείου». Ίσα ίσα.
Οι ευφρόσυνοι ρυθμοί των Χριστουγέννων, βλέπετε, δεν είναι θέμα πίστης ή θρησκευτικών πεποιθήσεων. Όχι μόνον. Όλες οι φωτεινές παραμυθίες έχουν μια διάσταση ποιητική, που όμως θέλει το βλέμμα ενός αλαφροΐσκιωτου- σαν τον Παπαδιαμάντη, λόγου χάρη- για να αποκαλυφθεί· απαιτεί τη γενναιοδωρία της δικής του γλώσσας για να καταγραφεί η γοητεία των πραγμάτων.
Μιλάω για το ύφος της γιορτής, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και την αύρα που αποπνέει. Δεν ξέρω, αλήθεια, τι θα ήσαν τα Χριστούγεννα, το κατ΄ εμέ, χωρίς εκείνη τη φτωχή «Σταχομαζώχτρα» του, δίχως τη συγκινητική επιστροφή τού ξενιτεμένου του «Αμερικάνου», χωρίς την εναγώνια προσπάθεια των ψαράδων του να φτάσουνε με χιονοθύελλα στο «Χριστό στο Κάστρο». Όλους τους ταπεινούς του ήρωες, τους παρίες, τους παραγκωνισμένους και μαζί ονειροπόλους, τους φωτισμένους με τα «Φώτα του τα Ολόφωτα».
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΝ
Όσοι, νωρίς νωρίς, προλάβαμε να συγχρωτιστούμε με τον μεγαλειώδη αυτόν «μικρόκοσμο» του Παπαδιαμάντη και να εξοικειωθούμε με το γλωσσικό του σύμπαν, ήμασταν τυχεροί. Γιατί ο κόσμος του, σαν ύφος και σαν ήθος εννοώ, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.
Το ξέρω ότι όλα αλλάζουν και τίποτα δεν μένει ίδιο. (Πριν από κάποια χρόνια βγαίναν παιδιά με τρίγωνα και λέγανε τα κάλαντα, αργότερα με μαγνητόφωνα, φέτος δεν αποκλείεται να στηθούν επιχειρήσεις, κατά το πρότυπο των Βατοπεδινών, και να τα λένε με το κινητό. Να παίρνεις λόγου χάρη μήνυμα «Στείλε τώρα: Χριστός γεννάται, κενό, το όνομά σου, κάλαντα, στο 4444. Χρέωση, δέκα ευρώ τα 30 δευτερόλεπτα. Προσφορά η "Αγια νύχτα"σε ring tone και real estate tone» ).
Όμως, ακόμα κι έτσι, μιαν ατμόσφαιρα μέσα στο σπίτι σου τη θέλεις, μέρες που ΄ναι. Την αποζητάς, έστω και για αλλαγή. Πώς είναι απαραίτητα τα σκηνικά στο θέατρο, οι φωτισμοί για να σε πάρει η παράσταση στον κόσμο της και να σε πάει; Έτσι και με τις γιορτές: το φωτισμένο δέντρο, η μουσική, γεύσεις χριστουγεννιάτικες, ένα- δυο βιβλία, οι δικοί σου άνθρωποι. Και σαν θολές εικόνες να ΄ρχονται οι μορφές και οι εποχές των παιδικών μας χρόνων- αρμοί ζωής και ερείσματα του καθενός μας.
Γι΄ αυτό θαρρώ πως είναι πράξη ψυχικής αυτοχειρίας ν΄ ανοίγεις τηλεόραση αυτές τις μέρες και να ορμούν στο σπίτι σου όλες οι καρναβαλικές φιγούρες της ΤιΒι, μετατρέποντας τις χριστουγεννιάτικες γιορτές σε εβδομάδα αποκριάς. Ν΄ ακούς την τεχνηέντως τροφοδοτημένη ευφορία τους, τα ανόητα χαχανητά τους ή να βλέπεις λαγουδάκια της Μυκόνου ντυμένα Αϊ-Βασίληδες με κλάρες γκι στα πιο βαθιά τους ντεκολτέ.
Ποτέ, ποτέ, το κατ΄ εμέ, δεν αφήνω τέτοιες μέρες να περάσουν το κατώφλι μου οι τσιριχτές φωνίτσες τους, η ευνουχισμένη αισθητική τους, η γελοία αντίληψη του κόσμου τους.
Γιατί, δεν είναι ο χρόνος που περνάει, κι η ζωή μαζί του. Όχι. Είναι που την αφήνουμε έρμαιο στα χέρια τους. Που την εμπιστευόμαστε άκριτα στα πιο φτηνά τους γούστα και σε ισοπεδωτικές επιλογές. Μ΄ αυτά και τ΄ άλλα, τελικά, καθημερινά κερδίζεται ο χρόνος μας ή χάνεται. Καλή χρονιά.---Σημ.: η εικονογράφηση του κειμένου έγινε με ευθύνη της Stavrovelonias
Αγαπητοί μου, ΚΑΘΩΣ ΞΑΝΑΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ κι εφέτος στην Πατρίδα μας την εορτή των Χριστουγέννων προσπαθούμε, όσοι χριστιανοί προβληματιζόμαστε, να προσπελάσουμε στο βαθύτερο νόημά τη, για να μη περιορισθούμε στην εγκόσμιο ευωχία μόνο, που παραδοσιακά την συνοδεύει. Τα παιδιά ερωτούν να μάθουν τι είναι τα Χριστούγεννα, και οι μεγάλοι με τρόπο γλαφυρό και εν πολλοις "γλυκανάλατο" απαντούν για την γνωστή ιστορία της Βηθλεέμ με την Παρθένο Μαρία, τη Φάτνη και το Θείο Βρέφος. Ελάχιστοι μπορούν να ξέρουν κάτι περισσότερο και ουσιαστικότερο. Και ακόμη πιο λίγοι την βαθύτερη θεολογική σημασία για την ζωή μας αυτού του κοσμοϊστορικού γεγονότος, δηλ. της σαρκώσεως του Λόγου, του Ιησού Χριστού. Οι γιορτές έρχονται και φεύγουν, χωρίς οι πολλοί να μπορούν να αποκομίσουν από αυτές την ψυχική ωφέλεια και την ανακαινιστική δύναμη που αυτές προσφέρουν.
ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΜΩΣ ΓΙΑ την Γέννηση του Χριστού μας την αποκαλύπτει ο ίδιος ο λόγος του Θεού. Ο Χριστός σαρκώθηκε κι έγινε άνθρωπος, χωρίς να χάσει την θεότητά Του για ένα και μοναδικό λόγο: για να ξαναπολαύσουμε οι άνθρωποι την υιοθεσία από τον Πατέρα. Να ξαναγίνουμε δηλαδή παιδιά του Θεού κατά χάριν, με την δυνατότητα της κληρονομίας της Βασιλείας του Πατέρα μας. Το γράφει καθαρά ο Απόστολος Παύλος: "Ότε δε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου εξαπέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού, γενόμενον εκ γυναικός, γενόμενον υπό νόμον, ίνα τους υπό νόμον εξαγοράση, ίνα την Υιοθεσίαν απολάβομεν" (Γαλ. δ 4-5). Και το επαναλαμβάνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: "Όσοι δε έλαβον αυτόν έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι" (Ιω. α. 12).
ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ είμαστε πια μόνοι, ότι μπορούμε να ελπίζουμε, και , να ζούμε με προοπτική που αγκαλιάζει ολόκληρη την αιωνιότητα. Και τα τρία αυτά στοιχεία έχουν τις πρακτικές τους προεκτάσεις στην σύγχρονη εγκόσμιο πραγματικότητα καθώς μάλιστα δρασκελίζουμε το κατώφλι της τρίτης μετά Χριστόν χιλιετίας. Από την οποία φαίνεται πως λείπει η ελπίδα και ο ορίζοντας, ενω περισσεύει η μοναξιά. Ο άνθρωπος της πίστεως έχει λόγον υπάρξεως και νόημα ζωής. Τώρα πια υπάρχει ο Χριστός, ο προσωπικός Σωτήρας του καθενός μας και ταυτόχρονα και όλου του κόσμου, που μας άνοιξε την πύλη της ελπίδας και μας χάρισε το πολύτιμο δώρο της υιοθεσίας. Έχουμε Πατέρα, είμαστε πολίτες της Βασιλείας Του. Το λέγει χαρακτηριστικά πάλι ο Παύλος: "Ώστε ουκέτι ει δούλος αλλ' υιός, ει δε υιός, και κληρονόμος Θεού διά Χριστού" (Γαλ. δ.7). Ποιός δεν θα χαρή με τούτη την δωρεά; Και ποιός δεν θα νιώσει την ζωή του να αναβαθμίζεται μέσα στην προοπτική της αιωνιότητας;
Ο ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΠΡΑΓΜΩΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ "εις άπαν το πρόσωπον της γης", αποσταμένος δραματικά από τα πιεστικά προβλήματα της ζωής και τις μονομερείς και υπερβολικές ενασχολήσεις του, στέκεται με δέος εμπρός σε αυτό το ορόσημο και αναμετρά τις αντοχές του και τις δυνάμεις του. Εισέρχεται στην τρίτη μετά Χριστόν χιλιετία κατάφορτος από τις δάφνες των υψηλών και σπουδαίων όντως επιτευγμάτων και επιτυχιών του, αλλά και "κατάστικτος τοις μώλωψι" που επέφερε στην ψυχή του η ποικιλώνυμη πνευματική ανεστιότητα και ορφάνια καθώς και ο πολυδαίδαλος ηθικός αμοραλισμός που κατακερματίζουν επικίνδυνα την μοναδικότητα, την συνέχεια και την ωραιότητα της υπάρξεώς του. Σ'αυτό το γύρισμα της ανθρώπινης ιστορίας η Γέννησις του Χριστού υποστασιάζει και υπομιμνήσκει με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο το παρακλητικό και επιστηρικτικό μήνυμα της ελπίδας, της χαράς και της σωτηρίας που έχει ανάγκη ο αποσταμένος και εν πολλοις απογοητευμένος άνθρωπος της εποχής μας.
Χρόνια πολλά. Ο Σωτήρ ετέχθη. Όντως ετέχθη.
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
+ Ο Αθηνών Χριστόδουλος