Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Ποιος είναι ο απαχθείς Μητροπολίτης Χαλεπίου Παύλος.


Αντιγράφω από το www.olympia.gr:
Ας ευχηθούμε να έχει αίσιο τέλος η περιπέτεια του ελληνορθόδοξου Ιεράρχη…
Δείτε ένα ΜΟΝΑΔΙΚΟ βίντεο από την επίσκεψη του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, στο Χαλέπι το 2009, πριν ξεσπάσει η ισλαμοφασιστική “άνοιξη”.
Πατήστε ΕΔΩ!!! και ακούστε πως μιλάει για την Ελλάδα και τους Έλληνες…
Οταν από το καλοκαίρι, εμείς εδώ φωνάζαμε για το
Ποιους ΣΦΑΖΟΥΝ στη Συρία; Γιατί;, άλλοι κώφευαν και κωφεύουν ακόμα…
Η σελίδα του στο wordpress και στο Facebook.
Βιογραφία
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλεπίου, Βερροίας και Αλεξανδρέττας, κ. Παύλος, κατά κόσμο Rami Yazigi, γεννήθηκε στη Λαοδικεία της Συρίας το 1959. Απόφοιτος της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών του Πολυτεχνείου Teshreen της Λαοδικείας. Απόφοιτος της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ. Κάτοχος Μεταπτυχιακού (1989) και Διδακτορικού (1992) από την ίδια σχολή με βαθμό άριστα. Η διατριβή του εκδόθηκε στην Ελλάδα με τίτλο: «Εσχατολογία και Ηθική -Η εσχατολογική θεµελίωση της εν Χριστώ ζωής κατά τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστοµο».
Από το 1992 ήταν καθηγητής στην Θεολογική Σχολή Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού στο Πανεπιστήμιο του
Μπαλαμάντ (Λίβανος). Και από το 1994 μέχρι τον Αύγουστο 2001, κατείχε την θέση του κοσμήτορος της Θεολογικής Σχολής ενώ παράλληλα ήταν και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναγίας του Μπαλαμάντ.
Εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου Αντιοχείας και Πάσης Ανατολής Μητροπολίτης Χαλεπίου, Βερροίας και Αλεξανδρέττας το 2000.
Από την αρχή της Αρχιερατικής του διακονίας περιέβαλλε με ιδιαίτερη φροντίδα τα ποιμαντικά ιδρύματα και την Ορθόδοξη νεολαία της Μητροπόλεως του. Έδωσε μεγάλη προσοχή στην ποιμαντική και το αποστολικό έργο μέσω των ΜΜΕ. Υπό την ευλογία και την επίβλεψή του ιδρύθηκε το Εκπαιδευτήριο «Al-Mashreq», η γυναικεία Ι. Μονή του Ευαγγελισμού, και κάποιοι γνωστοί ιστότοποι, όπως ο ηλεκτρονικός ραδιοσταθμός Al-Bishara.
Συμμετέχει σε διάφορα διεθνή συνέδρια, χριστιανικά και ισλαμικά. Εκπρόσωπος του Πατριαρχείου Αντιοχείας και πάσης Ανατολής στον Επίσημο Θεολογικό διάλογο της Ορθοδόξου Εκκλησίας μετά των Ρωμαιοκαθολικών (2005-2010). Μέλος της γραμματείας της Ιεράς Συνόδου και άλλων συνοδικών επιτροπών.
Αρκετά συγγράμματα του έχουν εκδοθεί όπως Κυριακοδρόμιο Ευαγγελίων(2 τόμοι), Κυριακοδρόμιο Αποστολών (2 τόμοι), Ποιμαντικοί Λόγοι (2 τόμοι),Ερμηνεία ΨαλμώνΟ οδηγός του ιεροκήρυκαΤο Πνεύμα στην σύγχρονη εποχήΤο Πύρ της Βάτου.
Και μερικές Μεταφράσεις στα Αραβικά: Ο Άγιος Αρσένιος ο Καπαδόκης, Η Δύναμη του Ονόματος και αρκετά άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες.

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

Η ιστορική καταισχύνη του Αντώνη Σαμαρά


του Γιώργου Καραμπελιά από τη Ρήξη φ. 89 που θα κυκλοφορησει αύριο, Σάββατο 3 Νοεμβρίου

Ένα όνειρο: 
Στις 28 Οκτωβρίου του 2012, ο πρωθυπουργός της χώρας εμφανίστηκε σε μια πανεθνικής εμβέλειας τηλεοπτική μετάδοση και είπε τα ακόλουθα: «Δεδομένου ότι οι λεγόμενοι εταίροι, εβδομήντα δύο χρόνια μετά την εισβολή του άξονα, επιδιώκουν και πάλι τη συντριβή και την υποταγή της χώρας μας και ζητούν να παραδοθεί ανυπεράσπιστη, ώστε να πραγματοποιήσουν αυτά που δεν μπόρεσαν να κάνουν με τον πόλεμο του 1940, είμαστε αποφασισμένοι να πούμε και πάλι ένα μεγάλο ΟΧΙ.  Όχι στη μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία, όχι στην κοινωνική καταστροφή του ελληνικού λαού, όχι στην αναίρεση της ανεξαρτησίας και της εθνικής μας ολοκλήρωσης, που κατακτήσαμε με αίμα και θυσίες. Καλούμε λοιπόν όλους, εχθρούς και φίλους, να τοποθετηθούν απέναντι στην ομόθυμη θέληση του ελληνικού λαού, να βροντοφωνάξει και πάλι ένα νέο όχι». Ένα τέτοιο διάγγελμα θα έμενε στην ιστορία δίπλα στο ΟΧΙ του 1940, στη συνέχεια των αναρίθμητων ΟΧΙ της ιστορίας μας.

Αντ’ αυτού πελιδνός, μικρός, ασήμαντος, ανάξιος να αναμετρηθεί με την ιστορία μας και αντάξιος ζηλωτής του Γιώργου Παπανδρέου, των Τσολάκογλου και των νενέκων της ιστορίας μας, ο Σαμαράς υπέγραψε τελεσίδικα την ιστορική του απαξίωση. Μέσα σ’ ένα χρόνο, ακριβώς,  αποκάλυψε το πραγματικό πρόσωπό του, αρχίζοντας με την αποδοχή πέρυσι τέτοια εποχή της συγκυβέρνησης με τον πράκτορα και καταλήγοντας σήμερα στην οριστική αποδοχή της υποταγής της χώρας.

Ο Αντώνης Σαμαράς έχει κριθεί από την ιστορία. Δεν υπάρχει πλέον περίοδος χάριτος γι’ αυτόν. Την πρώτη φορά, το 1992, αφού συναίνεσε στους Γερμανούς για τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, η οποία είχε ως αναπόφευκτη συνέπεια τη δημιουργία «μακεδονικού» κράτους, στη συνέχεια οδήγησε τη χώρα σε μια πρωτοφανή ήττα στον χώρο των Βαλκανίων και στον εξευτελισμό. Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει πως, η αδυναμία να συγκροτηθεί ένας βαλκανικός πόλος με άξονα την Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία τότε, αποτέλεσε την αρχή των δεινών για το σήμερα. Η αλλοπρόσαλλη πολιτική του Σαμαρά, την οποία σηματοδότησε αρχικώς η υποχώρηση στους Γερμανούς και τον Γκένσερ, και εν συνεχεία η εμμονή του στο «μακεδονικό», το οποίο ο ίδιος είχε δημιουργήσει, μαζί με τον Παπανδρέου που ήθελε να ξεπλυθεί από το σκάνδαλο Κοσκωτά, υπήρξε καταστροφική. Το μακεδονικό απαγόρευσε μια αξιόπιστη βαλκανική πολιτική στην Ελλάδα και μας προσέδεσε ασφυκτικά στη γερμανοκρατούμενη Ευρώπη. Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και των Βαλκανίων που ακολούθησε, καθώς και η αδυναμία της Ελλάδας, αποσυνέθεσαν τον βαλκανικό χώρο και εξασθένισαν γεωπολιτικά τη θέση της χώρας.

Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη. Η Ελλάδα, έχοντας απολέσει τη μεγάλη βαλκανική ευκαιρία, προσδέθηκε ασφυκτικά στη Δυτική Ευρώπη και εν συνεχεία στην ευρωζώνη με τον νάνο-θαυματοποιό Σημίτη, και τα Βαλκάνια μεταβλήθηκαν σε χώρο κυνηγιού των αμερικάνικων βομβαρδιστικών, των γερμανικών εταιρειών και της νεοθωμανικής Τουρκίας. Η σημερινή αποδυναμωμένη γεωπολιτική μας θέση είναι εν πολλοίς συνέπεια των τραγικών λαθών και της ανικανότητας εκείνης της περιόδου.

Στη συνέχεια ο ελληνικός λαός, επειδή «ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται», μπροστά στον κίνδυνο να αναλάβει την ηγεσία της Ν. Δημοκρατίας η Ντόρα Μπακογιάννη και να σχηματίσει ένα θανάσιμο δίδυμο με τον Γιώργο Παπανδρέου, και δεδομένης της παντελούς έλλειψης ικανών και αξιόπιστων πολιτικών, ανέσυρε από την αφάνεια των χαρτοπαιγνίων των βορείων προαστίων τον Αντώνη Σαμαρά.

Ο μικρός αυτός πολιτικός, που εμφανιζόταν ως εκφραστής της εθνικής αξιοπρέπειας των Ελλήνων, και «εθνικά ανυποχώρητος», κατόρθωσε για ένα διάστημα, και σε αντιπαράθεση βεβαίως με την Μπακογιάννη και τον ΓΑΠ, να εμφανίζεται ως αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση. Βέβαια, τα σημάδια ήταν καθαρά. Επί δεκαπέντε χρόνια ούτε να καταθέσει κάποιο όραμα για τη χώρα είχε ούτε κατόρθωσε να φτιάξει κάποιο αξιόπιστο πολιτικό σχήμα.
Και όμως, κατόρθωσε να γίνει και πρωθυπουργός, και, αφού συναίνεσε αναρίθμητες φορές πλέον στις απαιτήσεις τους, απέσπασε την εύνοια των αποικιοκρατών και των ντόπιων «νταβατζήδων».

Πολλοί άνθρωποι, εξαιτίας της βαθύτατης κρίσης του πολιτικού προσωπικού και της έλλειψης αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης –την οποία δεν μπορούσε να προσφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ– ήλπιζαν πως θα αποδειχθεί τουλάχιστον καλύτερος από τους προηγούμενους και ότι θα έβαζε και κάποιο φραγμό στην κατρακύλα της χώρας και στις απαιτήσεις των αισχρών αποικιοκρατών. Και από τις εκλογές και μετά είχε όντως την ευκαιρία να θέσει έναν τέτοιο φραγμό.
Πρώτον, διότι το σύνολο του ελληνικού λαού, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, δειλότερα ή εμφαντικότερα είχε απορρίψει τη συνέχιση της πολιτικής του μνημονίου, γι’ αυτό και όλοι μιλούσαν για αναδιαπραγμάτευση.
Δεύτερον, διότι για πρώτη φορά υπήρχαν ευνοϊκές συνθήκες, όχι τόσο εξαιτίας του άχρωμου μικρογραφειοκράτη Ολάντ στη Γαλλία, όσο λόγω της κινεζικής απαίτησης να μη θιγεί το ευρώ και να μην πληγεί η Ελλάδα, καθώς και της κρίσης στη Συρία, που αναβαθμίζει γεωπολιτικά τον ρόλο μας. .
Και αντί αυτός ο ανάξιος πολιτικός να στηριχθεί σ’ αυτά τα δύο στηρίγματα, που θα τον αναδείκνυαν σε αναμφισβήτητο εθνικό ηγέτη και έξω από τα όρια της χώρας, το μόνο που έκανε ήταν να εκλιπαρεί και να σέρνεται πίσω από τη Μέρκελ, παριστάνοντας τον αποφασιστικό μόνο απέναντι στον ελληνικό λαό με τους χρυσαυγίτες κρανοφόρους του, και … απέναντι στους διεφθαρμένους  και τελειωμένους πασόκους εταίρους του. Έτσι, οδηγεί τη χώρα σε μια ακραία αποικιακή εξάρτηση και τον λαό σε μια χωρίς προηγούμενο εξαθλίωση.
 
Το ερώτημα που τίθεται είναι για ποιο λόγο αυτό το ΟΧΙ, που δεν μπορεί να πει ο Σαμαράς και η παρέα του, δεν κατόρθωσε να το διατυπώσει με αξιοπιστία μια οποιαδήποτε άλλη πολιτική δύναμη. Δυστυχώς, διότι οι λαοί έχουν κάθε φορά τις ηγεσίες που τους αξίζουν. Ο ελληνικός λαός, τα είκοσι τουλάχιστον τελευταία χρόνια, βυθίστηκε σε ένα παρασιτικό οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο, έχασε την επαφή με τα αντιστασιακά του αντανακλαστικά, μεταβλήθηκε σε δανειζόμενο καταναλωτή.
 
Γι’ αυτό και, όταν ήρθε η ώρα της κρίσης, δεν διέθετε παρά έναν Παπανδρέου, έναν Βενιζέλο, έναν Καρατζαφέρη, έναν Σαμαρά, έναν Κουβέλη. Και οι δυνάμεις που έμειναν στην αντιπολίτευση, οι οποίες ορθά απορρίπτουν τη λογική του μνημονίου, είναι πολύ ισχνές, ανέτοιμες ή αλλοτριωμένες από τριάντα χρόνων εθνομηδενισμό, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και ένα μεγάλο κομμάτι του ΚΚΕ, ή τέλος ομάδες συμμοριτών, όπως η Χρυσή Αυγή. Τριάντα χρόνων πασοκικός εκμαυλισμός και είκοσι χρόνων εκσυγχρονισμός και ιδιωτική τηλεόραση έκαναν τα μυαλά των Ελλήνων χυλό και διέλυσαν την αντιστασιακή συνοχή τους.
 
Τώρα, λοιπόν, θα πρέπει δυστυχώς να ανασυστήσουν το κοινωνικό και πολιτικό πρόσωπο μέσα από την εμπειρία της καταστροφής. Και χωρίς ακόμα να μπορούν να διαμορφώσουν ολοκληρωμένες, αξιόπιστες λύσεις.
 
Απορρίπτοντας τους σωτήρες κάθε είδους, θα πρέπει να αρχίσουν μια μακρά και επίπονη πορεία για τη σωτηρία της χώρας. Θα πρέπει να επιβάλουν στις όποιες πολιτικές ηγεσίες, υπαρκτές ή μελλούμενες, ένα νέο πρόγραμμα, το οποίο θα στηρίζεται στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, στον πατριωτισμό, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικολογική ισορροπία και την άμεση δημοκρατία. Και σήμερα, τα βήματα που οργανώνουν την λαϊκή αντίσταση, όσο μικρά κι αν φαίνονται, είναι τα μόνα που μπορούν να αρχίσουν να δίνουν ελπίδα σ’ ένα λαό καθηγμαμένο κατ’ εξοχήν από την έλλειψή της.
Υπάρχει φως για την άκρη του τούνελ, αρκεί ο ελληνικός λαός να αναλάβει τον φωτισμό του.
Πάντως, ο Σαμαράς δεν θα βρίσκεται με τον λαό σε αυτή την πορεία, αλλά απέναντί του, μια και ολοκλήρωσε τη μετάβασή του προς τον δρόμο της ιστορικής καταισχύνης.

ΠΗΓΗ

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

Παλαιοκομματισμός «εθνικής σωτηρίας»

Tου Χρηστου Γιανναρα










«Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι θα ακυρώσουμε δυναμικά στην πράξη οποιαδήποτε προσπάθεια για αξιολόγηση - κατηγοριοποίηση και τιμωρία των εκπαιδευτικών και των σχολείων. H σύνδεση της μισθολογικής και βαθμολογικής εξέλιξης με την αξιολόγηση, η οποία θέτει φραγμούς μέσα από μια σειρά εντελώς αυθαίρετων ποσοστώσεων ανοίγοντας μέχρι και τον Kαιάδα των απολύσεων, αποτελεί κόκκινη γραμμή και εχθρική ενέργεια κατά του κλάδου και δεν γίνεται αποδεκτή. Eνδεχόμενη προσπάθεια εφαρμογής της θα αποτελέσει αιτία πολέμου, αρχή μεγάλων συγκρούσεων και δημιουργίας έντασης στο σχολικό περιβάλλον».
Tο τελεσίγραφο πολέμου υπογράφει η «Διδασκαλική Oμοσπονδία Eλλάδος» – «σε ανάλογο μήκος κύματος κινούνται οι θέσεις και της Oμοσπονδίας Λειτουργών Mέσης Eκπαιδεύσεως» («K» 14.7.2012). Oποιαδήποτε κοινωνία ελεύθερων πολιτών, όχι ραγιάδων, με ένα τέτοιο τελεσίγραφο δεν διαλέγεται. Δεν αντιτάσσει στον γκανγκστερικό εκβιασμό τη λογική, στην ομηρεία των παιδιών της τις αδιαπραγμάτευτες κοινωνικές προτεραιότητες. Aπολύει αυτοστιγμεί από το κοινωνικό λειτούργημα αυτούς που απειλούν ότι «θα το ακυρώσουν δυναμικά στην πράξη».
Πρόκειται για πόλεμο, το τελεσίγραφο κυριολεκτεί. Πόλεμο ανάμεσα στην κοινωνία και στους εχθρούς της, στην παιδεία - καλλιέργεια και στον πιο ωμό, αδιάντροπο σκοταδισμό. Δεν κηρύσσουν πόλεμο για χρήματα οι δάσκαλοι, θέλουν να αναγνωρίσει επίσημα το κράτος τη μη παιδεία ως παιδεία: κρατούν ομήρους τα παιδιά εκβιάζοντας να μην αξιολογείται ο δάσκαλος, να εξομοιώνεται απόλυτα ο αγράμματος, αδιάβαστος, άξεστος δάσκαλος με τον καταρτισμένο, καλλιεργημένο, που μοχθεί για τους μαθητές του. Nα μην κρίνεται κανένας για τίποτα, να κλείνει η πόρτα της τάξης και ανεξέλεγκτος ο δάσκαλος να μπορεί να ασελγεί στις ψυχές των παιδιών, από ανικανότητα ή ραθυμία ή επειδή είναι ψυχολογικά προβληματικός, με δικές του θεωρίες περί αγωγής.
O πολίτης εμπιστεύεται τα παιδιά του στην πολιτεία για να «μορφωθούν»: να μορφώσουν ψυχισμό, χαρακτήρα, ήθος κοινωνικό. Που σημαίνει: να ποδηγετηθούν και ασκηθούν στη διάκριση της διαφοράς ποιοτήτων, στην ακριβοδίκαιη εκτίμηση της αριστείας, στον σεβασμό της υπέρτερης προσπάθειας, αξιοσύνης, χρηστότητας. Kαι οι πειρατές δάσκαλοι με τελεσίγραφο κρατούν ομήρους τα παιδιά, απειλούν με «ένταση στο σχολικό περιβάλλον», εκβιάζουν την κοινωνία να νομιμοποιήσει και θεσμοποιήσει την αναξιοκρατία, τον χυλό της ισοπέδωσης, την ασυδοσία. O πόλεμος είναι ανάμεσα στους υπερασπιστές της ανθρωπιάς του ανθρώπου, του κατορθώματος της κοινωνίας των σχέσεων, και στους υπέρμαχους της ζούγκλας, του μηδενισμού κάθε ποιότητας. Δεν υπάρχει ούτε το παραμικρό περιθώριο διαπραγμάτευσης. Mια οποιαδήποτε κοινωνία ελεύθερων πολιτών, όχι ραγιάδων, απολύει αυθημερόν από το λειτούργημα του δασκάλου όσους εξαγγέλλουν προγραμματικά ότι «θα ακυρώσουν δυναμικά στην πράξη» το κοινωνικό τους παιδαγωγικό λειτούργημα.
Πόλεμος. Oχι μεταφορικά και συμβολικά, κυριολεκτικά. Aλλά απελπισμένα. Oι Mήδοι οπωσδήποτε θα διαβούνε, γιατί οι πολίτες που θέλουν να δώσουν στα παιδιά τους κριτήρια διάκρισης ποιοτήτων, κίνητρα αριστείας, δεν έχουν πολιτική εκπροσώπηση στη σημερινή Eλλάδα. Eίναι αλύτρωτοι ραγιάδες, σκλάβοι στην τυραννία των εκβιαστών της ισοπέδωσης. Δεν υπάρχει κόμμα, εξουσίας ή διαμαρτυρίας, που να τολμάει να ψελλίσει έστω, το αυτονόητο της κοινωνικής αυτοάμυνας. Tην αυθωρεί απόλυση από το εκπαιδευτικό λειτούργημα όσων υπογράφουν το τελεσίγραφο πολέμου, εκβιάζουν με «μεγάλες συγκρούσεις» πού; Στο πεδίο των τελευταίων ελπίδων μας, στο σχολείο των παιδιών μας.
Oλα τα κόμματα, χωρίς εξαίρεση, συντάσσονται με τους εκβιαστές, όχι με τους πολίτες. Tο σύστημα είναι πελατειακό, το κράτος κομματικό, γι’ αυτό και παγιωμένη η άρνηση των κυβερνήσεων να δυσαρεστήουν τη δημοσιοϋπαλληλία. Eίναι η πελατεία τους, την έχουν εξαγοράσει χαρίζοντάς της ισόβια, αδιατάρακτη και ανεξέλεγκτη, κρατική χρηματοδότηση έργου ή αεργίας. Προτιμούν τα κόμματα, στη δύσκολη στιγμή, τις απολύσεις με οριζόντιο «κούρεμα» (ό, τι πιο άδικο και παράλογο), αλλά ποτέ την κριτική αξιολόγηση σε προσωπικό επίπεδο. Γιατί η αξιολόγηση υπονομεύει τη λογική της πελατοκρατίας.
Προτού να εμφανιστεί σαν απαίτηση της επικυρίαρχης στο κράτος «τρόικας», η απόλυση άεργων ή υποαπασχολούμενων δημόσιων υπαλλήλων ήταν εξόφθαλμη λογική επιταγή, όρος επιβίωσης της ελληνικής συλλογικότητας. Aλλά η «προστασία» της δημοσιοϋπαλληλίας, με τη μαφιόζικη λογική της «ομερτά», είναι το ισχυρότερο ταμπού της κομματοκρατίας, συνενώνει όλες τις κατ’ επίφασιν κομματικές διαφοροποιήσεις (αριστερόσχημες και δεξιόσχημες) σε κοινό μέτωπο. Eχει επανειλημμένα προταθεί: Aφού είναι όρος επιβίωσης του κράτους οι απολύσεις, γιατί η κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» και ο «εκ προσωπικοτήτων» υπουργός της Διοικητικής Mεταρρύθμισης δεν απολύουν όσους διορίστηκαν τα τελευταία δέκα χρόνια χωρίς εξετάσεις στο AΣEΠ (δηλαδή μόνο με κομματικό ρουσφέτι);
Ψηλαφητή η επιθανάτια πραγματικότητα του Eλληνισμού, γι’ αυτό και τελεσφόρησε πάραυτα το ιταμό τελεσίγραφο των επίορκων δασκάλων με τις γκανγκστερικές απειλές του. Στις 19.7.2012 ο υπουργός Παιδείας κ. Kων. Aρβανιτόπουλος έσπευσε να ακυρώσει, ακόμα και ως μελλοντικό ενδεχόμενο, την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Oι Πειραιώτες ψηφοφόροι να το θυμούνται: ο άνθρωπος που τίμησαν με την προτίμησή τους απέδειξε στην πράξη τι πιστεύει για την παιδεία, τι μέλλον θέλει για την πατρίδα του, ποια ποιότητα ζωής προασπίζει. Kοντολογίς, ποιο είναι το πολιτικό του ανάστημα.
Φυσικά η ευθύνη για την έσχατη κοινωνική προδοσία είναι και συλλογική, κυβερνητική. Σε μια κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» δεν βρέθηκε ούτε ένα μέλος της, με ραχοκοκαλιά αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας, να παραιτηθεί από ντροπή για τον εξευτελισμό του από το τελεσίγραφο των δασκάλων. H μικροκομματική ευτέλεια της κυβέρνησης είχε την ίδια μέρα φτάσει στο αηδιαστικό αποκορύφωμά της με τον διορισμό στις Γενικές Γραμματείες των υπουργείων αποτυχημένων πολιτευτών, κομματικών αποκλειστικά παρατρεχάμενων.
Tο σχολείο στο Eλλαδιστάν θα συνεχίσει και με πρωθυπουργό τον εγγονό της Πηνελόπης Δέλτα να ετοιμάζει όχι πολίτες, αλλά ψηφοφόρους που δεν έμαθαν ποτέ να κρίνουν, να αξιολογούν. Στην κάλπη εκτονώνουν ορμέμφυτα. Kαι όταν η ζωή τους γίνεται ρημαδιό επειδή ψήφισαν Kωστάκη, Γιωργάκη, Aντωνάκη, ασημαντότητες υποκοριστικά προσαγορευόμενες, εκτονώνουν στην κάλπη οργή και εκδίκηση ψηφίζοντας Tσίπρα, Kαμμένο, Kαρατζαφέρη. 

Φαύλος κύκλος. 

Mε κατάληξη αναπότρεπτη το χάος.



Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

Διάχυτο κλίμα ανθελληνισμού στην Αλβανία


Εμείς τα γράφαμε από το 2005:

 


Σε νέες προκλητικές ενέργειες κατά της Ελλάδας προχώρησαν οι Αλβανοτσάμηδες υπό την ανοχή της αλβανικής κυβέρνησης. Περίπου 4.000 απόγονοι των εγκληματιών πολέμου και συνεργατών των Ναζί πραγματοποίησαν “συγκέντρωση μνήμης” στα ελληνοαλβανικά σύνορα, στο ύψος του τελωνείου Μαυροματίου Θεσπρωτίας, με κεντρικό αίτημα τον επαναπατρισμό τους και την επιστροφή περιουσιών από το ελληνικό κράτος. Ταυτόχρονα, σε μια προσπάθεια να ενισχύσει θεωρίες περί “γενοκτονίας”, η προπαγάνδα τους διακινεί ισχυρισμούς περί δήθεν ύπαρξης ομαδικού τάφου Τσάμηδων εντός του αλβανικού εδάφους και συγκεκριμένα μεταξύ των χωριών Μουρσί και Τζάρα, που κατοικούνται από Ελληνες μειονοτικούς. Οι ομογενείς των δύο αυτών κοινοτήτων, σε επιστολή τους προς τον πρωθυπουργό S. Berisha όχι μόνο διαψεύδουν την ύπαρξη τέτοιου τάφου στην περιοχή τους, αλλά καταγγέλλουν ότι επιχειρείται η δημιουργία τεχνητού και αδικαιολόγητου μίσους και προειδοποιούν ότι δεν θα ανεχθούν τέτοια πρόκληση στα χωριά τους. Σημειώνεται ότι τις τελευταίες ημέρες και στο πλαίσιο της “Εβδομάδας Τσαμουριάς”, οι κεντρικοί δρόμοι των Τιράνων έχουν γεμίσει με πανό που αναγράφουν το σύνθημα «Αγαπώ την Τσαμουριά» με την άδεια του προσκείμενου στο κυβερνών κόμμα δημάρχου ενώ καταγράφηκαν και νέες δολοφονικές επιθέσεις κατά των μελών της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας της Βορείου Ηπείρου από φασιστικά στοιχεία της γείτονος.

Άξιοι της μοίρας μας.


Του Αντιφωνητή

Ἦρθε λοιπόν κι ὁ Ντεβλέτ Μπαχτσελί στή Θράκη (27-6-12) καί πέρασε ὅ,τι μηνύματα ἤθελε χωρίς νά σκοτιστεῖ κανένας. Ὁ ἡγέτης τῶν Γκρίζων Λύκων (ἔτσι τόν ὀνομάζουν οἱ ἴδιοι στήν ἱστοσελίδα τους www.ulkuocaklari.org.tr) ἐπισκέφθηκε ὅλα σχεδόν τά μέρη πού ἔχουν ἐνδιαφέρον γιά τήν τουρκική πολιτική στήν περιοχή, τόν δέχθηκαν μειονοτικοί δήμαρχοι καί συλλογάρχες καί ἔφυγε χωρίς νά εἰσπράξει (μέ τήν ἐξαίρεση τῆς Ξάνθης) οὔτε μία ἀποδοκιμασία. Ἡ ἰδιωτική του περιοδεία συνεχίστηκε σέ Καβάλα - Θεσσαλονίκη καί μετά σέ Βουλγαρία -Σκόπια - Κόσοβο.

Τί νά περιγράψει κανείς πιά στόν τόπο αὐτόν καί γιά ποιόν νά τό κάνεις; Νά πεῖς ὅτι μπαίνοντας στό Μέγα Δέρειο ἔπαιζαν τά μικρόφωνα ὀθωμανικά πολεμικά ἐμβατήρια; Καί, θά σοῦ ποῦν, τί ἔγινε; Νά πεῖς πώς ὁ πρόεδρος πολιτιστικοῦ σωματείου ὑποδέχεται τόν ἀρχιφασίστα καί δημοσιογράφος τοῦ μειονοτικοῦ Τύπου τοῦ φιλάει τό χέρι; Δικαίωμά τους, ὄχι; Νά γράψεις ὅτι περιόδευσε στήν περιοχή μέ ἀκολουθία, ἀπό ντόπιους καί μή, πού ἔκανε τό σῆμα τῶν Γκρίζων Λύκων μπροστά στίς κάμερες (βλέπε καί φωτογραφία ἀπό τό ἐμπορικό κέντρο τῆς Κομοτηνῆς);

Ὅτι πῆγε κατευθείαν στόν τάφο τοῦ Σαδίκ κι ἐκεῖ βρέθηκε μέ τόν γιό τοῦ πρώην βουλευτῆ* πού προαλείφεται γιά μελλοντικός ἡγέτης; Ὅτι συναντήθηκε κι αὐτός μέ ὅλους ὅσους ἀμφισβητοῦν ἐμπράκτως καί θρασσέως τήν ἑλληνική ἔννομη τάξη;

Ὄχι, δέν θά ἀσχοληθοῦμε μέ ὅλα τοῦτα. Ὄχι γιατί δέν εἶναι σοβαρά ἀλλά γιατί ὁ Τοῦρκος (ἀνοιχτός ἤ καλυμμένος φασίστας, δέν ἔχει μεγάλη διαφορά) κάνει ὅσα τοῦ ἐπιτρέπει ἡ γελοιότητα τοῦ κράτους καί τοῦ λαοῦ μας. Ἡ μοναδική ἔγνοια τῶν Ἀρχῶν ἦταν νά μή γίνει κανένα ἐπεισόδιο καί γέμισαν τόν κόσμο μέτρα ἀσφαλείας.

Τό κάθαρμα ἐκεῖνο πού μέχρι πέρσι παρίστανε τόν Ἕλληνα πρωθυπουργό, ὁ Γιῶργος Παπανδρέου, κατήργησε τή βίζα γιά τά πράσινα διαβατήρια καί ἔκτοτε ὅποιος κοτζαμπάσης θελήσει ἔρχεται ἀνά πάσα στιγμή στή Θράκη! Ἀκόμη καί ὅσοι κηρύχτηκαν στό παρελθόν ἀνεπιθύμητοι ἔρχονται χαλαρά! Τί λέει ἡ νέα μας Κυβέρνηση, ἅπαξ καί δόθηκε κάτι στούς ἀπέναντι δέν μποροῦμε νά τό πάρουμε πίσω; Ἀλλά καί ποιά Κυβέρνηση νά σέ σώσει ὅταν στή Θεσσαλονίκη Κύπριοι καί Χρυσαυγίτες πού διαδηλώνουν ἔξω ἀπό τό τουρκικό Προξενεῖο βρίσκουν ἀπέναντί τους ...ἀντιεξουσιαστές! - ὑπερασπιστές τοῦ Γκριζόλυκου;

Εἴπαμε, ἄξιοι τῆς μοίρας μας.

* Ἀλήθεια, τί δουλειά εἴπαμε ὅτι ἔκανε αὐτό τό ἄξιο παλληκάρι πρίν ἀσχοληθεῖ μέ τό μεγαλεμπόριο τοῦ βαμβακιοῦ;
Δημοσιεύτηκε στον Αντιφωνητή τεύχος 236
Από το ΕΝ ΚΡΥΠΤΩ

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2012

Από τον Θαλάσσιο Γρύπα, στα Ίμια..

Αντιγράφω από το έγκυρο ''Εν Κρυπτώ'' ένα πολύ ενδιαφέρον σημείωμα:


Τις προηγούμενες ημέρες μέσα του ΠΝ του ΕΣ και της ΠΑ συμμετείχαν στην διακλαδική άσκηση Θαλάσσιος Γρύπας 1/12 (1,2,3) με βολές κατά της παροπλισμένης κανονιοφόρου Δόξα. Τα περισσότερα δημοσιεύματα για την άσκηση επικεντρώθηκαν στην βολή βλήματος ΑΜ-39 Exocet από Μ2000ΒGM της ΠΑ, η οποία έγινε και πρώτη φορά. Όπως ήταν φυσικό, μικρή προσοχή δόθηκε στις βολές πυροβόλων που ακολούθησαν και οι οποίες αποτελείωσαν τον στόχο, στέλνοντας τον στον βυθό του Κρητικού πελάγους.
Το σκηνικό αυτό έφερε στην μνήμη μας μια παρόμοια sinkex (sinking exercise) που εκτέλεσε το Πολεμικό Ναυτικό το 2006. Στις 29 Νοεμβρίου 2006 εκτελέστηκε στο πεδίο βολής Κρήτης βολή βλήματος Penguin Mk 2 mod7 τηλεμετρίας (δυνατότητα καταγραφής και αξιολογήσεως των παραμέτρων βολής) , από τo ε/π ΠΝ 61 (τύπου S- 70B Aegean Hawk) με στόχο την παροπλισμένη φρεγάτα 'Ήπειρος, τύπου Knox (1,2,3,4). Όπως φαίνεται στην παρακάτω φωτογραφία, η βολή ήταν επιτυχής, ενώ το σενάριο της βολής ήταν μεσαίας δυσκολίας (Medium Risk).
Το τπόλοιπο του σημειώματος εδώ

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

Δεν ξεχνώ

Δεν ξεχνώ

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Ημέρα μνήμης ... ΙΜΙΑ




Αφιερωμένο εξαιρετικά στη μνήμη των μελών του πληρώματος του ελικοπτέρου του Πολεμικού μας Ναυτικού (Σημαιοφόρος Έκτορας Γιαλοψός και Αρχικελευστές Χριστόδουλος Καραθανάσης και Παναγιώτης Βλαχάκος), που χάθηκαν εκείνη τη νύκτα κατά την εκτέλεση του καθήκοντος, και στα χιλιάδες Ελληνόπουλα που, ενώ ήταν έτοιμα στις επάλξεις για την ύψιστη θυσία, έμειναν με το ερώτημα «Γιατί κάναμε έτσι πίσω ; Πολεμήσαμε και νικηθήκαμε ;».

  Η χειμωνιάτικη νύχτα της 30 προς 31 Ιαν 1996 ήταν διαβολεμένη … Το κρύο ήταν τσουχτερό και ο δυνατός βοριάς μαστίγωνε με το ψιλόβροχο τους «τυχερούς» που έβρισκε στο δρόμο του. Και ήταν πολλοί …

Η Μονάδα, όπως και όλες οι άλλες Μονάδες του ακριτικού μας νησιού, από νωρίς το απόγευμα ήταν σε ετοιμότητα για άμεση εκκένωση του Στρατοπέδου και επάνδρωση του τομέα ευθύνης της. Κοντά στα μεσάνυχτα η διαταγή που ήλθε με κωδικοποιημένο σήμα ήταν λιτή και κοφτή σαν τα αστροπελέκια που έφερνε μαζί της η καταιγίδα :

«Η Μονάδα να έχει ετοιμότητα με το πρώτο φώς για Άμυνα επί της τοποθεσίας της βάσει σχεδίων.».

Ο Διοικητής διάβαζε σιωπηλός το σήμα, ενώ οι Αξιωματικοί του περίμεναν με κομμένη την ανάσα.

Μία βαθειά αναπνοή και μία αποφασιστική φράση : «Ήρθε η ώρα. Φύγαμε !».

Δεν χρειαζόταν τίποτε άλλο … Το προσωπικό της Μονάδας, καλά εκπαιδευμένο και προετοιμασμένο για την ώρα αυτή, ξεχύθηκε από το Στρατόπεδο προς τις ακτές για να καταλάβει τις θέσεις μάχης και να προετοιμαστεί για να εκτελέσει την αποστολή του. Και ο τελευταίος στρατιώτης ήξερε καλά τι έπρεπε να κάνει. Πίσω έμεινε μόνο ο Υποδιοικητής της Μονάδας με 2-3 στρατιώτες, για την κατάταξη των ντόπιων εφέδρων, που ήδη είχαν αρχίσει να έρχονται, έτοιμοι για όλα

Ήξεραν όλοι καλά ότι η νύχτα θα ήταν μακριά, επειδή σε λίγες ώρες θα έπρεπε να κάνουν όσα προβλεπόταν από τα επιχειρησιακά σχέδια να γίνουν σε 3-4 μέρες. Και ο παλιόκαιρος δεν βοηθούσε καθόλου.

Η προσπάθεια ήταν τιτάνια από όλους. Όλοι είχαν πάρει προσωπικά την υπόθεση Ο χρόνος σμικρύνθηκε σε απίστευτο βαθμό και τα πάντα υλοποιούνταν με μία ομαδική εργασία πρωτόγνωρης αποτελεσματικότητας. Οι άσχημες καιρικές συνθήκες δεν είχαν καμία σημασία.

Και ο Διοικητής ;  Ένοιωθε πως είχε έλθει και η δική του ώρα. Και ο Σταθμός Διοικήσεως της Μονάδας δεν τον χωρούσε ... Έπρεπε να βρεθεί μπροστά στην ακτή, κοντά στους άντρες του. Άφησε στο πόδι του τον Λοχαγό του Λόχου Διοικήσεως, πήρε μαζί του ένα αυτόματο (έτσι να βρίσκεται, γιατί ένα πιστόλι τι να σου κάνει), ανέβηκε στο τζιπ και έφυγε …

Ξεκινώντας, ούτε που φανταζόταν το μεγαλείο που θα συναντούσε στο δρόμο του και πόσο αυτό το μεγαλείο θα τον σημάδευε για την υπόλοιπη ζωή του !!!

Η αρχή είχε ήδη γίνει, όταν φεύγοντας από το Στρατόπεδο για τον Σταθμό Διοικήσεως διασταυρώθηκε με μερικούς χωριανούς εφέδρους που πήγαιναν βιαστικοί να καταταγούν. Τον χαιρέτησαν με αστεία λέγοντας «εδώ είμαστε κι εμείς».

Πιο κάτω ήταν οι αποθήκες πυρομαχικών, που έπρεπε να εκκενωθούν και τα πυρομαχικά να προωθηθούν ταχύτατα στις θέσεις μάχης. Ήταν η πρώτη προτεραιότητα και η μεγάλη ανησυχία του Διοικητή.

Και τι βλέπει μόλις φθάνει εκεί !!!  Οι δύο αποθηκάριοι, γυμνοί από τη μέση και πάνω και καταϊδρωμένοι μέσα στον διαβολόκαιρο, να φορτώνουν πυρομαχικά με μία απίστευτη και πεισματώδη ταχύτητα, βοηθούμενοι όχι μόνο από τον οδηγό και τον συνοδηγό του συγκεκριμένου οχήματος, αλλά και των άλλων οχημάτων που κατέφθαναν διαδοχικά για φόρτωση. Μόνοι τους, χωρίς επίβλεψη Αξιωματικού. Δεν χρειαζόταν άλλωστε. Ο Λοχίας αποθηκάριος ήταν υπεραρκετός και έδινε το παράδειγμα. Και τα οχήματα έφευγαν φορτωμένα με μία απρόσμενη συχνότητα.

Ο Διοικητής δεν πρόλαβε καν να μιλήσει !!!  Αντί του τυπικού στρατιωτικού χαιρετισμού, που ήξεραν οι στρατιώτες ότι δεν θα τον συγκινούσε, ειδικά κάτω από τις συνθήκες αυτές, συνέχισαν ακάθεκτοι τη φόρτωση και μόνο ο Λοχίας του χαμογέλασε και του είπε : «Μην ανησυχείτε για μας κύριε Διοικητά !  Εμείς είμαστε καλά και όλα θα γίνουν όπως πρέπει και στην ώρα τους. Κοιτάξτε καλύτερα τι γίνονται τα παιδιά μπροστά, μ’ αυτόν τον παλιόκαιρο που μπλέξαμε !!!».

Χαμογέλασε ικανοποιημένος (και συγκινημένος) ο Διοικητής και συνέχισε το δρόμο του. Πέρασε από όλες τις θέσεις μάχης και είδε όλους τους Αξιωματικούς και τους στρατιώτες του να παλεύουν με πείσμα μέσα στην καταιγίδα, για να είναι έτοιμοι το ξημέρωμα. Και από παντού έπαιρνε το ίδιο μήνυμα : «Εμείς εδώ είμαστε εντάξει κύριε Διοικητά. Πιο κάτω κοιτάξτε να δείτε τι γίνονται !»

Ξημερώνοντας, και πριν επιστρέψει στο Σταθμό Διοικήσεως, πέρασε από το Στρατόπεδο, για να δει την εξέλιξη της επιστράτευσης. Είχε σχεδόν ολοκληρωθεί ! Η προσέλευση των ντόπιων εφέδρων ήταν πολύ παραπάνω από εντυπωσιακή. Πολλοί είχαν φέρει και τα αγροτικά οχήματά τους, μήπως χρειαστούν, όπως του είπαν.

Μπήκε στο Γραφείο του, για να επικοινωνήσει με τον Ταξίαρχο Διοικητή του νησιού, αλλά τον πρόλαβε εκείνος.

Η διαταγή ήταν σύντομη και σαφής : «Η Μονάδα να επιστρέψει το ταχύτερο δυνατόν στο Στρατόπεδό της».

Ο Διοικητής δεν πίστευε στ’ αυτιά του !!!   Και άρχισε η επιστροφή …

Σκεπτικός και με ανάμεικτα συναισθήματα, κοιτούσε από το Γραφείο του την πύλη του Στρατοπέδου. Και παρατήρησε ότι οι στρατιώτες που γυρνούσαν, αντί να φαίνονται ανακουφισμένοι που η σύγκρουση, για την οποία ετοιμάζονταν τόσο σκληρά, είχε αποφευχθεί, φαίνονταν απογοητευμένοι και πολλοί ήταν και εκνευρισμένοι.

Πήγε στην πύλη. Και τότε γύρισε ένας στρατιώτης (ένας «μάγκας» Πειραιώτης, μηχανικός αυτοκινήτων και «παιδί της πιάτσας», από τους παραπτωματίες της Μονάδας), τον κοίταξε κατάματα και τον ρώτησε :

«Γιατί, κύριε Διοικητά, γυρίσαμε έτσι πίσω ;  Μήπως πολεμήσαμε, νικηθήκαμε και δεν το ξέρουμε ;» …

Ο Διοικητής έμεινε άναυδος !!!

Ήξερε ότι η Μονάδα του ήταν καλά εκπαιδευμένη, ότι το ηθικό των αντρών του ήταν σε πολύ υψηλά επίπεδα και ότι το πνεύμα της Μονάδας του ήταν μοναδικό. Ήταν όλοι μαζί μία φοβερή γροθιά.

Ποτέ δεν πίστευε όμως ότι αυτοί οι άντρες θα τον έκαναν να νοιώσει την ανάγκη να απολογηθεί απέναντί τους, γιατί δεν πολέμησαν !!!.   

Συγκέντρωσε τη Μονάδα του και με δάκρυα στα μάτια τους είπε πόσο μεγάλη ήταν γι’ αυτόν η τιμή να διοικεί τέτοιους άντρες. Και μετά προσπάθησε να τους δώσει να καταλάβουν ότι είναι συντεταγμένο στράτευμα μίας δημοκρατικής χώρας, που υπακούει στα κελεύσματα της εκλεγμένης Κυβέρνησης, και ότι τελικά σημασία είχε η αποφασιστικότητά τους να εκτελέσουν το καθήκον τους.

Είναι σίγουρος όμως ότι δεν τους έπεισε. Ήταν φανερό ότι ένα οδυνηρό «Γιατί ;» είχε παραμείνει να αιωρείται αμείλικτο. Το ένοιωθε άλλωστε και ο ίδιος !

Η νύχτα εκείνη σημάδεψε τον Αξιωματικό αυτό. Η συμπεριφορά των αντρών του και τα συναισθήματα που βγήκαν στην επιφάνεια χαράχθηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη και στην ψυχή του.

Και χρόνια μετά, απόστρατος πλέον και βλέποντας μέσα από την ωριμότητά του την κατάπτωση των αξιών και τη διάλυση των μηχανισμών της πατρίδας, που έχει προκαλέσει η υστερόβουλη συμπεριφορά των αστράτευτων πολιτικών μας ταγών, συχνά κλονίζεται και σκέπτεται : «Μα καλά, τι ιδέες και ιδανικά και για ποιούς υπηρετούσα μία ζωή ;».

Και τότε η ανάμνηση εκείνης της νύχτας τον στηρίζει και του δίνει την απάντηση :

Εκείνους τους υπέροχους Έλληνες και τις οικογένειές τους υπηρετούσε !!!
Τις ιδέες και τα ιδανικά, που τους έσπρωχναν στη συμπεριφορά εκείνης της νύχτας, υπηρετούσε !!!
Και που είναι και δικές του ιδέες και ιδανικά. Άλλωστε ήταν ένας απ’ αυτούς !!!

 Ευστράτιος Ουζούνογλου
Ταξίαρχος ε.α.


ΠΗΓΗ